Tweet03-08-2009 om 08:57 door Marcel van der Heyden

Op reis naar Baskenland staan we nu een paar dagen op de camping in Biarritz. We zijn met de kinderen, dus er is een zwembad en een animatie-programma. We beginnen met een workshop muziek maken. Buiten worden allerlei spullen uitgestald. Alle kinderen die zin hebben, kunnen op een drumstel of een heuse gitaar mét versterker spelen. Een bassist speelt een riedel en de rest probeert hem te volgen... Gaat best goed... Soms!

‘s Avonds komt er een vijfkoppige band spelen. Golden Oldies forever!

Zo deden wij dat midden jaren tachtig ook. Maar dan met een new wave band met eigen nummers. Human Rays heetten we, en we hadden onszelf een tournee(tje) in Zuid-Frankrijk geregeld. We zouden gaan spelen op campings, in nachtclubs en op het strand. Wat een avontuur!

Volkswagenbusje geleend. Versterkers, gitaren, drumstel en keyboards ingeladen en hup, gaan met die banaan! We waren goed voorbereid. Alle papieren waren geregeld. Omdat we met instrumenten reisden moesten we een carnet hebben: “jede Menge” papieren in allerlei kleuren met daarop alle gegevens van de spullen die je meenam én later mee terug bracht naar je eigen land. Lang gewacht bij de Belgische grens. Ze snapten er natuurlijk geen snars, van die papierwinkel en die vier muzikale vogels… Maar het lukte.

Luxemburg: no problem. Bij de Franse grens werd je toen nog verwelkomd door strenge douaniers met automatische geweren. Die wisten natuurlijk precies welke papieren wel of niet verplicht waren. En jawel hoor, grote paniek, want de Belgen hadden de verkeerde papieren er tussenuit gehaald. Resultaat: we moesten terug naar Nederland om bij onze eigen douane de papieren weer in orde te maken. Dus ’s nachts weer terug gereden om ’s ochtends bij de douane ons verhaal te doen. Vervolgens als de wiedeweerga terug naar de Franse grens. Yes! Uuuh… oui! Het was in orde. Verder ging de tournee, richting Franse Rivièra.

Halverwege, in Lyon, ging het fout. Daar werd ons busje midden op een kruispunt geramd door een personenauto, baffff! Het kantelde… net niet. Pfff…. Niemand gewond. Snel naar de kant van de weg. Schade: een ongelooflijke deuk en een scheef achterwiel. Afslepen dus. Maar wat nu? Daar sta je als Human Rays op het punt van een internationale doorbraak op een terrein met nóg honderd van die afgesleepte auto’s.

Bij gebrek aan snelle expertise doken we ter plekke zelf onder de bus. Hmm, ziet er best nog stevig uit, doorrijden maar!

Aangekomen in Agay kon de tournee beginnen. We startten op een familiecamping in een soort kantine. Enthousiaste reacties en lekker eten. In Saint Tropez speelden we in een discotheque. Ging erg goed maar, maar de eigenaar oordeelde dat er te weinig publiek was en weigerde te betalen. De sfeer werd steeds grimmiger en na veel praten en gebaren vertrokken we met de helft van de afgesproken gage. Een optreden op het strand van Frejus ging daarna zonder opgaaf van reden niet door.

Het mooiste concert was in een nachtclub op het strand bij Saint Maxime. Een totaal uitgeleefde tent die er overdag niet uitzag, maar waar ’s avonds zoveel kleine lichtjes brandden dat je je er onder een sterrenhemel waande. Volle bak dus. De eigenaar zou ons inseinen als we moesten beginnen. Dat werd uiteindelijk vier uur ’s ochtends, maar toen stond de tent wel op zijn kop. En als klap op de vuurpijl gingen om half zes de luiken open naar de zee: een zonsopgang die je maar eens in je leven meemaakt!

Hier, in Biarritz, wil de band maar niet stoppen met spelen. En jawel hoor: I can’t get no Satisfaction wordt ingezet. Zo gaat ie lekker; de versterker nog een tikkeltje harder en gaaaaaaas! Het publiek geniet met volle teugen. Om half twaalf klinkt de laatste noot.

Dat Volkswagenbusje heeft het trouwens prima gedaan tijdens onze Human Rays-tournee in de jaren tachtig. Camping in, camping uit, bergje op, bergje af en vervolgens die 1130 km terug naar Nederland. En natuurlijk had de verzekeringsexpert bij thuiskomst helemaal gelijk. Daar moet je geen meter meer mee rijden. Levensgevaarlijk!

Plaats een reactie