Tweet25-10-2009 om 15:35 door Marcel van der Heyden

Het moet in het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw zijn geweest... Elke zondagochtend repetitie in Echt. Ik had net mijn lessen bij gitaarheld Emiel van Egdom afgezegd uit tijdgebrek. Mijn praktische gitaarspel liep mijlen achter op de theorie, maar spelen met ‘the boys’ bleef toch érg leuk! ‘Nightmoves’ heetten we. Roy Ginsel, Harrie Janssen, Hendri Lennaarts, Geert Roelofs en ikzelf, zegt de gek. We speelden gewaagde nummers van John Scofield, Steps Ahead en uh...oh ja: the Jeff Lorber Fusion: supervette funky jazz! We zaten er lekker op.

Het affiche was reeds gedrukt. De foto die we hiervoor gebruikten, bleek profetisch. Geert stond met opgeheven handen en gespreide benen tegen een muur gekeerd en keek achterom... Niet lang later zat Geert tegen zijn wil voor een jaar ‘gestationeerd’ in Duitsland en viel de band uiteen. Zo kreeg hij eindelijk de tijd om zich te concentreren op datgene waarvoor hij in het ‘echte leven’ nooit de tijd had genomen: oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Hij kwam terug als een echte jazzdrummer met een verbluffende techniek en een scheppende creativiteit. Geerts typische drumstijl was geboren: schilderen met ritmes.

Ik was intussen erg druk met ‘de zaak’ maar probeerde zo veel mogelijk mee te pikken van wat er gebeurde in de jazzscene. Voor Geert startte een nieuwe periode van veel spelen, lesgeven en het organiseren van concerten waaraan hij zelf ook deelnam. Eerst in Maastricht bij Marks & Kampstra en daarna ook in de Nor in Heerlen en later, samen met Marc Bosch, in de enige echte jazztempel die Heerlen ooit rijk was: Carnaval du Jazz. Zo kreeg hij de kans om te spelen met 'Toutes Neerlandais' van de jazz. En hij gaf hén de mogelijkheid kennis te maken met Geert. Welk een vernuft! Een kleine greep uit de collectie grootheden van toen: Eric Vloeimans, Toon de Roos, Michiel Borstlap, Hein van de Geyn, Yuri Honing, Han Bennink, Bert van den Brink en natuurlijk Anton Goudsmit.

De ‘backbone’ van al dit moois, de combinatie met Glenn Corneille en Werner Lauscher mag je legendarisch noemen. Het Corneille Roelofs Trio had een magische uitstraling. Ze speelden jaren achter elkaar op North Sea Jazz, Jazz Gouvy en gaven concerten in Brussel en Amsterdam. Ze wonnen prijzen voor het grootste nieuwe talent en de Jerry van Rooyen Award. Ze leken niet te stuiten. De tragische dood van Glenn in 2005 maakte een bruut einde aan deze unieke formatie.

Er volgde een zware tijd. Niettemin manifesteerde Geert zich op grote evenementen in het kielzog van vele prominenten: The Night of the Proms France, Ameezing Concert in Geelredome, Disney in Concert en in 2008 het Champ Libre op 14 juli in Parijs. Namen: Nile Rodgers, Anastasia, Eros Ramazzotti, Lionel Richie en James Blunt.

In datzelfde jaar werd de basis gelegd voor een nieuw trio. Samen met Mike Roelofs (geen familie) betreedt Geert opnieuw het podium van het North Sea Jazz Festival. Niet veel later is het nieuwe trio een feit: Roelofs2Lauscher3 is geboren en het mag er wezen! Joepie!! Een zéér bijzondere combinatie. Ik heb de nieuwe cd reeds in een vroeg stadium mogen beluisteren; alsof je een nieuw huis binnenloopt waarin je je direct thuis voelt. De doordachte structuur, de vertrouwde ruimtelijke gewaarwording, de sfeervolle ambiance en de warme kleurschakeringen maken het tot een ware traktatie!

Oh ja... De CD presentatie is op 15 november op het Motives Festival te Gent.

Reacties

Plaats een reactie