Tweet05-08-2010 om 08:02 door Martijn Kagenaar

Als schooljongen fantaseerde ik wel eens over het mooie leven van de journalist in het wielerpeloton. Zo'n rondtrekkend dorp vol sporters, sponsors, 'mekaniekers' en karavaanmeisjes is dan ook een dampende verhalenfabriek. En van goede verhalen smullen we, zeker als er een rafelrandje aan zit.

Daarom stapte ik over van 'de reclame' naar 'corporate identity'. Ik wilde de verhalen horen achter de producten die we positioneerden: producten zijn te kopiëren, verhalen niet. Eén van mijn eerste corporate stories was voor De Boer Tenten. De Boer verovert de wereld met een opwindend mengsel van techniek, logistiek en koopmansbluf. Plaatst niet alleen de tent voor je evenement, maar ook 'semi-permanente' gebouwen. Op 12 september 2001 plakte De Boer een tijdelijke nieuwe vleugel aan het Pentagon. Een jaar later landde de allergrootste Antonov in Kabul, met in het ruim een compleet vergaderdorp voor de Loya Jirga. Vijf broers De Boer zwaaiden toen nog de scepter. Ze vlogen iedere zondag uit alle windstreken naar Alkmaar om aan de keukentafel de stand van zaken door te nemen. Motto: "Kan niet bestaat niet". Ook dit was een onvervalste verhalenfabriek. Wij keken ademloos toe en bedachten als slogan 'De Boer covers all'. We noemden het relatiemagazine natuurlijk 'Coverstory'.



Nog steeds werk ik graag voor verhalenfabrieken. Al verandert de vorm waarin we de verhalen verspreiden. Een beetje Organisatie 2.0 start zijn eigen TV-station. In iedere organisatie hebben mensen dan ook hun dromen en angsten, maken en breken plannen, oogsten succes en teleurstelling. Je gunt in zulke bonte gezelschappen ieder zijn eigen Jacob Derwig: de veeleisende eigenaar met zijn wijdse vergezichten, de te charmante verkoper, de verlegen maar strenge cijferman, de ambitieuze maar achterdochtige onderzoeker en de wulpse maar loslippige PR-dame.

Moet ik mijn fascinaties voor verhalen, organisaties en wielrennen combineren? En verkopers in hun snelle scoringsdrift vergelijken met sprinters? Of R&D-afdelingen in hun hoop op eeuwige roem met klassementsrenners? Nee, dat is te obligaat. Ik hou de circuits beter gescheiden. En geniet van alle verhalen die we mogen doorvertellen. Wie weet ontwikkelen we straks wel kranten met de corporate soap als populairste rubriek.

En heel soms komt mijn jongensdroom een beetje uit. Zo ontmoette ik op onze laatste dag in het Toscaanse Bibbona volkomen onverwacht de vader van wielerheld Paolo Bettini (tweevoudig wereldkampioen en Olympisch kampioen). Apetrots toonde hij me Paolo's eerste fietsje en talloze winnaarstruien. Ettelijke espresso's lang overlaadde hij me met verhalen en prullaria. Wat had ik dáár graag een liefdevol filmpje van gemaakt, in de geest van Wilfried de Jong. Gelukkig heb ik de foto's nog:

Plaats een reactie