Tweet03-12-2009 om 12:42 door Marcel van der Heyden

Zondagavond 19.25. Marc Bosch (alweer) aan de telefoon. Of ik nog mee ga naar het concert van die jonge fadozangeres in Maastricht. (Marc is dus zéér actief op Hyves, Twitter, Myspace etc etc . . . en noem er zo nog maar een paar. Hij is van de muziek moet je weten; livemuziek wel te verstaan. Jazz en wereldmuziek met name . . . daar hangt die iedereen ‘de vot mee uit’ (grapje Marc). Over het concert van de avond schrijft hij op My Space: ‘De jonge Arnauth geldt als een van de meest authentieke vertegenwoordigers van de moderne fado: traditionele muziek die zichzelf voortdurend vernieuwt’. ‘Het begint om 20.00 uur in de Muziekgieterij’, roept hij door de telefoon. ‘Uhhhh . . ouw banaan . . . halen we dat dan nog?’

Ik denk dat het in 1991 was. Mijn vader was het jaar ervoor gestorven. Met onze goede vrienden Klaus en Marjo waren we op vakantie in Portugal. Het was fantastisch. We hadden zo’n fly and drive- ding geboekt, en dat betekent elke dag onderweg in een vreemd land: heerlijk. Kar en wagen reden daar toen nog gewoon midden op de ‘snelweg’; een soort provinciale weg vol met gaten en kuilen . . . Lissabon, Coimbra, Leiria, Sintra en natuurlijk de Serra Estrella. Portugal was net tot Europa toegetreden. Overal werd er gebouwd en je kon pinnen op de gekste plaatsen! In Lissabon woonden we ons eerste fadoconcert bij. . . In een zeer besloten kring werden we getrakteerd op nekharen en kippenvel all over. Je zag de brok bij een ieder in de keel zitten. Die stem in combinatie met dat vreemde snaarinstrument klonk zo authentiek en helder.

In de universiteitsstad Coimbra werden we verrast door traditie en romantiek, mooie statige panden, boekenwinkels, zoals ze er honderd jaar geleden ook uitgezien moeten hebben, en een muziekwinkel. Aan het pleintje liep de kerk uit. Allemaal keurige mensen in het zwart kwamen naar buiten. Het zal wel zondag zijn geweest, maar het winkeltje was wél open . . . Wij naar binnen. Toch maar eens proberen dat ding. De Guitare Portugesa bleek wel héél anders gestemd dan een normale gitaar. . . ‘dat wordt dus niks . . .’ riep ik nog . . .

De volgende dag op naar Leiria. Maar one way or another kon ik die Guitarra natuurlijk niet uit mijn kop krijgen. ’s Avonds heerlijke ‘lulas grelhadas’ (gegrilde inktvis) gegeten en de volgende dag dus in de Opel Corsa terug naar Coimbra om mijn nieuwe instrument op te halen. Yes! Mijn eerste compositie voltooide ik nog tijdens de vakantie . .. wat een mooi instrument!

Sindsdien heb ik eigenlijk nooit meer een fado live op de Guitarra gehoord. Tot zondag dus. En hoe! De vier mannen (Spaanse bas, klassieke gitaar, Guitarra Portuguesa en klassieke gitaar) openden het concert en alles was meteen duidelijk. Hier zaten waarschijnlijk de beste muziekanten uit Portugal bij elkaar: zo strak en harmonieus . . . en welk een mooie klankkleur het samenspel opleverde . . pfff . . . Het plezier spatte ook nog eens van het podium af. En toe kwam Mafalda Arnauth op en zong . . . Daar zat ik weer . . . in Lissabon . . . met nekhaar en kippenvel .. gewoon sprakeloos; en ik niet alleen! Passie en perfectie werden op handen gedragen . . . ook door het zeer verzorgde geluid, daar in de muziekgieterij . . .�
�
Zeg . . . doe ons nog twee vino verde . . . ‘estebleef’!

Plaats een reactie