Tweet23-06-2009 om 16:21 door Marcel van der Heyden

Mijn zoon drumt in een bandje. Het is een gelegenheidsbandje o.l.v. Ben ‘de gitaarlesser’. Twee keer per jaar organiseert hij voor zijn gitaarleerlingen ‘Benplaying’; ‘Zo leer je samen in een band te spelen én op te treden. Leuk man!’ Ben is mijn oude muziekvriend.

‘Kan die zoon van je niet mee komen spelen?’ vroeg hij vorig jaar. ‘We zoeken nog een drummer. Dan kan ik me bezighouden met het totaalgeluid.'
Eerst wilde hij niet. Toch een beetje eng zo met al die vreemde jongelingen. Maar na wat aandringen gingen we toch samen naar de repetitie. ‘Vet pap!’

En daar zit die dan nu voor de tweede keer. Op Bunkerpop in Landgraaf. Maar wat me deze keer opvalt, is dat de al jaren zwartgeklede bezoekers (voornamelijk veertig plussers) aangevuld zijn met jonge jongens én meisjes gekleed in modieuze kleding met frisse kleurtjes. En ik kan maar een ding concluderen: Ook hier stroomt de culturele lente binnen!

En ook de muziek is anders. Sinds ik me kan herinneren (en dat gaat toch wel meer dan twintig jaar terug . . .) hangt er in de mijnstreek een bepaald soort ‘steenkoolwoede’. Zware, depressieve en soms agressieve muziek met een toon van: wij zijn tegen alles! Illustratief hiervoor was de naam van voormalige Heerlense formatie ‘Gegenmasname’.

Dat is nu anders. Neem nou de band ‘Don Capo’ met opgewekte nummers én frivole danseressen. Of ‘Audiofeel’ met een zéér bijzondere zanger, uitgebalanceerde stukken en een strakke ritmesectie uit Waubach. Het zijn voorbeelden van de nieuwe creatieve, opgewekte, positieve bries in de voormalige mijnstreek.

Voor mij mogen ze nu ook de naam Oefenbunker wegblazen . . . maar dat is niet aan mij natuurlijk.

Anyway. De ramen staan open! De zon schijnt en laat het kolengruis maar snel naar buiten waaien!

Plaats een reactie