Tweet04-06-2009 om 17:24 door Marcel van der Heyden

Het mag! En daar sta ik dan. Langs de weg, met de duim omhoog, met mijn broer Hans. Dertien en vijftien jaar oud. Op weg naar onze eerste Pinkpop. Liftend! Dat kon toen nog... Boterhammen mee en een gedeukte veldfles met koude thee. In no time een lift. Een vriendelijke mevrouw neemt ons mee en zet ons af vlak in de buurt. 'Wel goed uitkijken, hè jongens!'

Een jaar eerder was ik voor het eerst alleen met mijn neef Cor gaan kamperen in Oisterwijk. Een geweldige belevenis. Alles wat niet mocht op die leeftijd natuurlijk. Op de camping stonden ook Duitsers, al wat ouder, met zo'n Mercedes 200 D. Een knalgele. En omdat ik zonder accent Scheiße kon zeggen mochten we mee een ritje maken. En wat voor een ritje! Oerend hard langs de vennen over kronkelende weggetjes met wel héél véél bomen... en snoeiharde gitaarmuziek natuurlijk. De adrenaline gierde door onze lichamen. Blij dat de dodemansrit goed afgelopen was, kropen we nog nadampend terug in ons tentje. Die muziek speelde nog dagen in ons hoofd...

Yes. We waren binnen. Via de sintelbaan het grasveld op. Vooralsnog was er plaats genoeg. We gingen zitten en keken onze ogen uit. Tentjes, vlaggen, honden, lekkere wijven, maffe types, rijedik voor één toilet en de naam Pinkpop handgeschilderd op de bühne. Langzaam liep het vol. Het regende zacht maar wel constant! Alles nat, alles zwart. Een sintelbaan en regen dat geeft Schweinerei!

Wat we zeker wisten was dat Status Quo zou komen. Roadhouse Blues van mijn eerste lp Piledriver moest ik natuurlijk live meemaken. 'Put your eyes on the road, your hands upon the wheel'. Het was fantastisch. En er was nog meer: De folk van Fungus, de pop van Cockney Rebel en de gestoorde songs van Captain Beefheart. En wist ík veel maar... the best was yet to come! Het bleef maar regenen en regenen totdat... God zelf het podium opkwam, de hemel open trok en de zon hem toelachte. En hij ons! Rory Gallagher daalde neer als een feest van herkenning: rauw, puur, overtuigend en overweldigend als uit een andere wereld. Messing with the kid, Pistol Slapper Blues, Bullfrog Blues en natuurlijk Going to my home town... zo eerlijk, zo écht. Die gele Mercedes ben ik nooit meer kwijtgeraakt.

Enfin

Dit jaar met mijn zoon van dertien naar Pinkpop geweest. Toffe sfeer, lieve artiesten, fantastisch weer, snel bier, perfect geluid en geweldige graphics. Vlekkeloze organisatie, overal toiletten, geen honden. Informatie all over the place.

Er is zo ontzettend veel verbeterd in al die jaren... maar eh, God zelf ben ik niet meer tegengekomen. Wel meen ik dat mijn zoon een paar engelen gezien heeft.

Reacties

Plaats een reactie