21-01-2010 om 13:47 door Martijn Kagenaar

‘De wereld gaat aan vlijt ten onder,’ schreef Max Dendermonde ooit. Was het maar waar. We gaan ten onder aan een gebrek aan veeleisendheid.

Zelfs mijn dochter van tien doorziet inmiddels de absurde klakkeloosheid die de reclame anno 2010 bij zijn publiek veronderstelt. Van de week werden de Desperate Housewives wel drie keer onderbroken met wereldvreemde mededelingen als: “Luister naar je darmen. Yakult. (Tekstballon op darmhoogte: Goed bezig!)”, “Nutrilon ondersteunt je peuter van binnenuit.”, “Dove okselhaarverzachter – het beste product van 2010.” (sic) en “Pantène garandeert je 38% minder haaruitval.” Eén blok sloot af met een man en twee vrouwen die hun Viakal-geluk niet op kunnen. Dát nu was onze Kato teveel: “Papa, zijn die mensen nou echt zo echt blij vanwege die schone WC-pot?”

Dertig jaar geleden sneerde Joe Jackson al in I’m the man: “I'll speak to the masses through the media. And if you got anything to say, you can say it with cash. 'Cause I got the trash and you got the cash - so baby we should get along fine.” Inmiddels kan dit type marktkoopman dus zelfs geen kind meer overtuigen. Omdat zijn aanbod niet in balans is met haar vraag. Hij vraagt niet: wat is het je waard?



Zou er niet aanzienlijk minder troep worden geproduceerd als we voortaan alleen nog goede spullen en respectvolle 'boodschappen' eisen?

Zo heb ik ook de politieke schuifdeurenkluchten van vorige week eens laten bezinken. Fokke & Sukke hadden de beste analyse van wat er zich afspeelde in Den Haag en Maastricht:



Intussen durft niemand de Blonde Engel terecht te wijzen als die onze rechtstaat – met droge ogen – lager inschat dan die van Noord-Korea. Wie is hier knettergek? Maar goed… we hebben het zelf zo ver laten komen. Want je moet wel een die-hard idealist zijn om je te laten gebeuren wat politici overkomt: voortdurend bakken ellende over je heen (vaak veroorzaakt door voorgangers), geen vooruitgang boeken omdat alles is dichtgepolderd en in dat glazen huis per definitie het braafste jongetje van de klas moeten zijn. Zo wordt fouten voorkómen je grootste doel. Nogal wiedes dat ondernemende en getalenteerde leiders hun heil elders zoeken. De Tweede Kamer wordt nu voor meer dan de helft bevolkt door ex-onderwijzers en ambtenaren.

Daarom zeg ik: de Balkenenende-norm moet fors omhoog! Zowel de ‘input’-zijde van die norm (€181.000 per jaar), als de ‘output’-zijde (een land leiden). Aanbod en vraag moeten in balans komen. Hoeveel durven wij te eisen en wat is ons dat waard?

Zouden we geen beter openbaar bestuur krijgen als we aanzienlijk veel meer kwaliteit eisen en dat ook aanzienlijk beter belonen?

Plaats een reactie