Tweet14-08-2009 om 17:38 door Marcel van der Heyden

In Bilbao ben ik hem weer tegen gekomen. Om precies te zijn: in het designhotel tegenover het fantastische Guggenheim Museum. Ook in San Sebastian zag ik het werk van hem in een flits toen ik bij een Spaanse bank geld uit de muur haalde. En ook op de camping net onder Barcelona, vlak aan de zee, moet ik aan hem denken.

Ik denk dat het nu vijftien jaar geleden is dat ik werd gebeld door de Henk Schram Stichting uit Eckelrade. Of ik interesse had in een buitenlandse stagiair. Het ging om jonge mensen die op zoek waren naar zichzelf en door hun ouders voor een internationale uitwisselingsprogramma waren aangemeld.

José Luis Izquerdo (Tiana, España 1971) kwam binnen en het klikte meteen. Zijn portfolio was een zootje maar het werk an sich was erg interessant. Het was exotisch, speels en spannend. Het bruiste van de creativiteit, achter elke schets of krabbel zat een heel verhaal. Tijdens zijn stage leerden we José kennen als gedreven, toegewijd en zeer onderhoudend. Letterlijk het zonnetje in huis! Hij werkte snel, maakte verrassende concepten en werkte deze meteen uit voor allerlei toepassingen. De tijd vloog voorbij en als afscheid maakte hij voor iedereen heerlijke tortilla patatas gecombineerd met een heerlijke rode Navarra. Een Catalaanse wijn had ie in Heerlen niet kunnen vinden…

We hielden contact en geregeld ontvingen we prachtig geïllustreerde brieven. Hij had intussen samen met een aantal jonge creatievelingen in Tiana, zijn geboorteplaats bij Barcelona, een eigen studio opgericht: l’Estudi. Zij huurden samen een ruimte en werkten steeds meer samen aan projecten. Hij vertelde een groot fan te zijn van Javier Mariscal, de creatieve alleskunner met een geheel eigen stijl en een grote studio in Barcelona. Coby, de mascotte van de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona was van zijn hand. Sindsdien is hij een wereldwijd begrip als het gaat over design in Spanje.

Eind 1995 vroeg José of hij nogmaals, maar nu op eigen beweging, bij ons bureau een stageperiode zou mogen doorbrengen. We hadden net een huis gekocht waar flink verbouwd moest worden en mijn vrouw Yolanda was zwanger van ons eerste kind. Het was een  bijzondere tijd.

José hielp mee bij de verbouwing en daar ik het erg druk had, werkte hij zelfstandig aan een project om zichzelf te presenteren. Zijn eigenzinnige manier om teksten en tekeningen te combineren die ik zo vaak in zijn brieven aantrof, waren daar het perfecte uitgangspunt voor. De uitwerking moest dan wel dusdanig zijn dat hij hiermee bij Javier Mariscal zou kunnen solliciteren… Elke avond bekeken we samen de vorderingen van zijn animatiefilm Modern Things, op tekst van Björk en met muziek van Bach en de New Yorkse avant garde band Naked City.

Aangestoken door José begon ik mezelf ook te verdiepen in het werk van Mariscal in wiens studio werd gewerkt aan schilderijen, illustraties, magazines en huisstijlen. Maar ook aan complete inrichtingen, tapijten, gordijnen en bestek. Zelfs voor infrastructurele vraagstukken werden verrassende oplossingen bedacht. Hij ontwikkelde pretparken in Italië, maakte een serie animatiefilms voor Japan en videoclips voor Compay Segundo en anderen. Alles wat Mariscal  creëert,  speelt zich af in zijn eigen universum.

Enfin, het lukte. Begin 1996 werd Izqui op basis van zijn Modern Things aangenomen in Estudio Mariscal.

(wordt vervolgd)

Plaats een reactie