08-10-2009 om 20:42 door Marcel van der Heyden

Voor het eerst sinds lange tijd een opening op zondag. Dat wordt dan weer kiezen. En dat blijft een ingewikkeld gebeuren.

Het begon al op vrijdag. Eigenlijk had ik naar de opening van de tentoonstelling van Anne-Marie Schneider en Anouk Kruithof in het Domein moeten gaan. Maar ik moest zelf spelen met mijn Cubaanse bandje Una Mas in de Karroessel in Geleen . . . weinig keus in dit geval. Het was leuk en het ging best goed, zeker als je je bedenkt dat ik de dagen ervoor met een stevige verkoudheid in bed heb doorgebracht.
Het selecte gezelschap van toehoorders was enthousiast en iedereen ging na twee sets tevreden naar huis of naar de kroeg in Heerlen . ..

Zaterdag dus kapot. Rustig bijkomen, wat boodschappen doen, kopje koffie drinken in de stad en s’avonds toch maar even gaan kijken bij Mo’Jones in Lexor. Altijd leuk. Alhoewel het een wat onhandige performance was. Ik miste het concept van de voorstelling . . . of wellicht was er geen . . . geen rode draad dus . . . maar ondanks dat klonk het erg goed . . . de draad had vast een andere kleur.

Op zondag had ik dus twee dingen . . . beide s’middags (natuurlijk). Als eerste de zesde symfonie van Mahler door het orkest van de Munt in Parkstad Limburg Theaters. Als tweede . . . en die kwam dus als een verrassing op zondag: de opening van de tentoonstelling van Johan Tahon en Pam Emmerik in Schunck*. Moeilijk dus. Pffff.
. . . . Ja! Het besluit was gevallen. Ik wist dat ik mijn goede vriend Volmar dolgelukkig zou maken met kaartjes voor Mahler . . . in Heerlen. En dat was dus ook zo. Hij zou achteraf verslag uitbrengen.

Ik dus naar de opening in Schunck* op zondagmiddag. Het was de moeite waard.
De toespraak van Jan Hoet was zeer boeiend en kon zo één op één neergeschreven en gepubliceerd worden. Hij ging terug naar de basis van de materie om vervolgens via Michelangelo en Rodin in het universum van Johan Tahon terecht te komen. Indrukwekkend. Net als het werk van Tahon zelf.
Het kinderlijke en aandoenlijke werk van Pam Emmerik staat daar haaks op. Bij haar staat niet het firmament centraal maar het individu. Haar ‘autobiografisme’ is zeer beeldend en onontkoombaar. Haar voordracht werd begeleid door haar voormalige buurvrouw in Amsterdam op viool en zang: de Finse Mirella Pirzkanane. Een ongebruikelijke combinatie maar ze bleken tot ver achter de komma op elkaar ingespeeld. De nazit was vruchtbaar, smakelijk en zeer onderhoudend.

Maandagmorgen sla ik de krant open en wat zie ik: ‘Weergaloze Mahler in Heerlen’ . . . ‘. . . een weergaloze vertolking van Mahlers ‘Tragische’, die aan het slot van het langzame derde deels zelfs even helemaal los van de grond kwam’ . . . (Dagblad De Limburger 28 september). Volmar belt en is ook al zéér enthousiast. “Het was fantastisch, echt een belevenis. Ook Anja vond het prachtig. En dat wil wat zeggen!”

Dat heb ik dan weer. Kiezen blijft zeer ingewikkeld . . . but I love it!

Plaats een reactie