Tweet16-05-2010 om 12:40 door Marcel van der Heyden

De eerste aantekening die in mijn iPhone staat, is van 27 december 2008 en komt van mijn zoon Dante: 'Pap, ik wil ook zo'n leuk speelgoed.'

Het kan verkeren . . .

Onlangs kwam goede vriend Peter bij ons op bezoek met een opmerkelijk nieuws: hij had een iPhone gevonden. In het gras bij een tankstation, helemaal onder de modder. 'Kijk maar eens of ie het nog doet, dan mag je hem houden.' Dus meteen aan de stroom ermee . . . maar helaas, taal noch teken.
Mijn zoon Dante, van dertien dus, stond natuurlijk met rode oortjes te luisteren. 'Pap, mag ik ‘m dan hebben?' Peter vond het prima.
De iPhone was natuurlijk door en door vochtig. ‘Haal het ding uit elkaar en laat ‘m twee dagen uitdampen’ zei ik nog . . . Na één dag ging de stroom erop en bingo! Het apparaat startte wonder boven wonder op en er stond nog van alles op: contacten, foto's en alle 'apps'.

Hij was voor het laatst gebruikt in oktober 2009 en had dus wel vijf maanden buiten in de regen en sneeuw gelegen: ongelofelijk! Mijn zoon dolgelukkig natuurlijk. Meteen een mail gestuurd naar de eigenaar, een Engelsman, via het adres dat in zijn iTunes account was terug te vinden.
Ondertussen was Dante al druk in de weer om uit te zoeken hoe hij ‘m kon 'jailbreaken' zodat hij met zijn pre-payed-card kon gaan bellen.
De eigenaar mailde terug dat hij al lang een nieuwe had gekocht en dat hij het prima vond dat mijn zoon de nieuwe eigenaar zou worden. Hij bedankte nog voor het bericht.

Dante nam het ding, trots als hij natuurlijk was, overal mee naar toe, zelfs mee naar de wc . . .  En dat hij dus niet moeten doen. Een paar weken geleden sodemieterde het ding dus in de wc . . . sissend en stomend legde ie alsnog het loodje. En dat na al die maanden dat het ding buiten in de regen en de sneeuw had gelegen.

Dante beseft dat hij een belangrijke les in het leven rijker is geworden: nooit sms’en terwijl je op de Pod zit!

Reacties

Plaats een reactie