Tweet08-03-2010 om 20:09 door Martijn Kagenaar

We waren het misschien even vergeten na het gemaskerde bal van verkiezing en carnaval… maar eerlijk duurt het langst. Ook letterlijk. Het kost meer tijd en geduld om een ander te overtuigen met een eerlijk verhaal. Want hoe eerlijk een mission statement ook is, het brengt ons evenmin in beweging als een handleiding of een telefoonboek. We deinen nu eenmaal liever mee op de emoties van een Verhaal (‘Een stukje beleving, meneer!’). We willen ons identificeren met helden, tegenstrevers, rampspoed, inzicht, lef en liefst een happy end. Kortom: meeslepende verhalen.

Verhalen. Geen sprookjes. Vorige week werden tientallen ‘communicatieprofessionals’ in Wittem omringd door tienduizenden verhalen. We waren met het Communicatienetwerk Limburg te gast in de monumentale kloosterbibliotheek (‘Een stukje beleving, meneer!’). Niet om een kaarsje te ontsteken voor de beschermheilige van de Eerlijkheid en ook niet om de aanwezige verhalen aan elkaar voor te lezen. Maar om te leren over verhalen. Hoe dat moet. Verhalen vertellen. Of, zoals dat nu heet, ‘storytelling’. Wat leerden Annet Scheringa en Suzanne Tesselaar van het Storytelling Center ons? Dat ‘verhalen vertellen’ begint met ‘verhalen luisteren’. Alleen als je de kracht van reeds bestaande verhalen herkent, kun je daarmee een spannend en overtuigend (nieuw) verhaal componeren. Zoals de humor op straat ligt, zweven sterke stories al rond. Maar wie vangt ze?



We oefenden met de materie en vroegen elkaar naar de bijzonderste werkervaring van de voorbije week. Een interim manager verbaasde zich over een trage reorganisatie, een ambtenaar grimlachte om de luchtfietserij van zijn collega’s en ikzelf mopperde op een ontrouwe klant. Een beetje nogal-wiedes-anekdotes dus. Totdat iemand vertelde over de massale ontslagronde bij een grote multinational. Deze communicatieadviseur moest van het verre hoofdkantoor daarover communiceren met de mensen ter plekke. Het verre hoofdkantoor was benieuwd naar de geluiden uit de win-gewesten. De adviseur liet de directeur in het lokale bedrijfsblad vertellen hoe moeilijk het was om tientallen goede mensen te ontslaan. De tranen biggelden over de wangen van de leider. En wat bleek? Het verre hoofdkantoor pikte juist dit rafelige geluid over de sanering op, uit de wereldwijde stroom succesverhalen. Boodschap: het snoeien is moeilijk maar noodzakelijk. Die rafeligheid maakt dit tot een mooie communicatiecase. Dit maakt voelbaar wat ver weg lijkt. Dit verbindt mensen aan beleid. Dit maakt dat mensen je geloven.

Wie de mooie filmpjes op www.zuidlimburg.nl bekijkt, ziet en hoort echte mensen. Met twijfels en dromen. Met plussen en minnen. Zonder stroop om de mond of mes op de keel. Dat zou dus zomaar kunnen helpen in het bijstellen van het denken over onze regio!

Plaats een reactie