Tweet24-04-2011 om 16:28 door Marcel van der Heyden

Zondagmiddag. Op een zonovergoten autosnelweg op weg naar de opening van de tweede duotentoonstelling ‘local heroes’ in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Ik weet niet zo goed wat me te wachten staat; op de uitnodiging staat dat het om een rondetafel discussie gaat . . . but . . . I’m in the mood: kom maar op met die hap!

De dag tevoren heb ik flink opgeruimd rond het huis. Met (gehuurde) kar en wagen naar het milieupark gereden. Natuurlijk staat er weer een lange rij; het wil maar niet vlotten. Gelukkig komt er een geweldig stukje muziek op de radio voorbij: Living colour pompt, (ik heb de ramen open), ‘Love Raises His Ungly Head’ door de auto. Heerlijk! Mijn dochter was zichtbaar onder de indruk . . . en niet alleen van het volume. Even tevoren, bij het tanken, zei ze het gevoel te hebben van vakantie. Vol zonning weer en halt houden om te tanken; grappig welke associaties ze overhoudt aan de lange ritten naar Italië en Spanje. Leuk!

Het zit vol. Er is geen ronde tafel. In een zaal met véél gevulde stoelen zitten de kunstenaars Rik Meijer, Jeroen van Bergen (the heroes), Dominic van den Boogerd (de vaste tekstschrijver van Rik) en een afwezige die gesymboliseerd word door een kartonnen Empire State Building (. . .) op een podium klaar om ondervraagd te worden door de directeur in hoogst eigen persoon. De heer Alexander van Grevenstein, bewapend met een draadloze microfoon op zijn colbert, stelt vragen als “hoe is het zo gekomen?” en “hoe begin je met een kunstwerk?”, over materiaalkeuze en “wat als je nou geen kunstenaar was geworden?”

Plots bekruipt mij de ‘attitude de la meuse’; het ontoegankelijke gevoel dat mij lang geleden deed besluiten om van Maastricht naar Heerlen te verhuizen. Gewoon nu en dan een praatje maken bij de bakker of de kaasboer (in Heerlen is dat nota bene een echte Maastrichtenaar!) wilde mij begin jaren tachtig maar niet lukken in Maastricht.

Anyway . . . terug naar de zaal.

Mijn hart maakte een sprongetje bij de antwoorden van Rik Meijers op de gestelde vragen. “Mijn werk staat altijd erg dicht bij de prullenbak” of “Wat moet ik dan anders doen dan dit, eigenlijk kan ik niets anders...” De vraag naar zijn affiniteit met het geloof en/of sektes beantwoordt hij met: ”Ik vind het gewoon heerlijk om te kijken naar de meisjes die in zo’n sekte rondhangen.” Op diverse vragen met betrekking tot de betekenis van zijn werk had hij steeds hetzelfde antwoord: “ Het is allemaal liefde.” Daar heb ik verder natuurlijk niets aan toe te voegen enkel dit:

Rik, ik houd van je!

Reacties

Plaats een reactie