Tweet18-08-2010 om 10:57 door Marcel van der Heyden

Pfff. Eindelijk vakantie. Het leek wel een storm waarin ik terecht was gekomen. Van alle kanten vloog het ons om de oren, ohne Ende. De middelpuntvliegende kracht werd alsmaar opgevoerd, maar we bleven op koers. Alle deadlines gehaald. Op weg naar Spanje suist het nóg door mijn hoofd . . .  Begrijp me niet verkeerd: mooie projecten en mooi werk maar als de combi van veel en snel zo extreem is, dan is het vooral mooi als je bij de P van parking bent aangekomen.

Moe maar voldaan op weg naar onze vakantiebestemming Noord-Spanje. We cruisen door een golvend landschap met eindeloze bochten. Een walhalla voor elke motorrijder, maar met sleurhut is het erg enerverend en moet je constant vol geconcentreerd blijven. We zijn dan ook aangenaam verrast als we bij aankomst door vrienden onthaald worden op een warm welkom en een heerlijke maaltijd.

Eindelijk tijd voor mijn eigen projecten: de route uitzetten voor een muziek/theater/dansproject rondom de tango-cancion en plan de campagne maken voor mijn eigen boek over kiezen. Pooeh, poeh . . .  maar eerst ff landen. Met de familie cultuur snuiven in Baskenland, de kinderen gaan surfen aan een fantastisch mooi (én schoon!) strand in Cantabië, mijn dochter gaat voor het eerst paardrijden (op het strand!) en ikzelf lig te dagdromen over een lange, stille, eenzame voettocht (800 km!) naar Santiago de Compostella.

Ondertussen verliest mijn puberende zoon zijn identiteitsbewijs tijdens een nachtelijke ontdekkingstocht langs de playa van Laredo. En moeten we op zoek naar een comisaría van de Guardia Civil. We komen terecht bij een zwaar omheind maar uiterst armoedig ingericht kantoor waar gelukkig één persoon Engels spreekt. Bij de ingang staat met grote letters: 'El Honor es la Principal Divisa'. Alsof wíj iets anders in gedachten hadden! We wachten een half uur, geven al onze gegevens door, tekenen twaalf documenten en staan weer buiten . . . gelukkig hoeven we niet in de auto naar Madrid om een vervangend paspoort te regelen!

Zo zijn er toch al tien dagen verstreken . . . tussendoor tijd gemaakt om aan mijn eigen dingen te schrijven? Nee dus . . . gewoon nog ff genieten van de windstilte . . .

Reacties

Plaats een reactie