Tweet18-12-2009 om 11:08 door Marcel van der Heyden

Een leerling die na 50 jaar zijn meester bedankt . . . Verontschuldigingen, ontboezemingen en verrassingen. . . Zeker, de toespraken waren talrijk maar . . . zo persoonlijk en verhalend hoor je ze niet veel. En dat allemaal bij een opening op zondag in Schunck*.

Ons bureau werd ook gevraagd een replica te maken van een cahier dat de Heerlense tekenleraar Henk Fonville ooit samenstelde over zijn lessen bij kunstschilder Kees Verwey. Henk Fonville: wie kent hem niet . . . uhhh . . . als je tussen 1945 en 1983 op het Bernardinuscollege in Heerlen gezeten hebt, tenminste.

Persoonlijk had ik nog nooit van de man gehoord . . . en van genoemd dagboekje met aantekeningen over schilderlessen tijdens de Hongerwinter werd ik ook al niet blij. De toespraak die Harrie Geelen (illustrator en schrijver van televisieklassiekers als ‘Oebele,’‘Kunt u ons de weg naar Hamelen vertellen meneer?’ en ‘Q en Q’) over zijn voormalige leermeester hield, veranderde alles! Wat een boeiende en beeldende verteller die Harrie; ontroerend. Hij roemde Fonville met name vanwege zijn gave om de passie voor kunst over te dragen, ook als je geen talent had!. Tot de mannen (want het waren toen allemaal mannen . . .) die met Fonville mochten werken in zijn lokaal . . . op de gang waar ook de lerarenkamer was . . . behoorden onder anderen architect Hubert-Jan Henket, dichter Manuel Kneepkens, Schunck-directeur Stijn Huijts, Heerlens cultuurwethouder Pé Diederen en Harrie zelf natuurlijk!

Wat een happening . . . maar er waren ook veel nieuwe namen . . . voor mij in ieder geval! Met name bij de ‘State of the Art’ tentoonstelling met de deftige naam ‘Salon Parkstad’ werd ik aangenaam verrast door een fris en gevarieerd pallet aan kunst en kunstenaars . . . en humor! De werken van Lidy Jacobs, Fabrice Hermans (ja hoor, de ‘gewezen’ graficus) en Les Deux Garçons springen wat dát betreft er wel uit . . . maar ook van het werk van Maarten Spons, Jean-Michel Crapanzano (alleen die naam al . . .), Nieke Lemmens en Erick van Heugten verrasten me zeer.

Kunstenaar Remi Vervloet heeft voor mij een status aparte. Hij vindt zichzelf steeds opnieuw uit. En wat zijn werk in deze salon betreft . . . Toen ik dát zag werd ik meteen ‘terug-gebeamed’ naar Valkenburg 1967 . . . daar zag ik het voor het eerst . . . als een wonder openbaarde het zich voor me . . . spirituele, ja zelfs buitenaardse kunst met verf uit een centrifuge . . . Totaal doorgedraaid!

Plaats een reactie