Tweet01-11-2010 om 10:52 door Marcel van der Heyden

Het afgelopen weekend was ik op uitnodiging van een goede vriend uitgenodigd op MeccJazz. Ik ging natuurlijk ‘in the first place’ voor Toots. Hij speelde wederom fabuleus in een tjokvolle zaal en sprak met fluisterende stem in allerlei talen over ditjes en datjes en haalde herinneringen op uit vervlogen tijden. Een echte verrassing voor mij was dat hij ‘Sno’Peas' speelde, dat Toots met Bill Evans opnam in 1979; wat een mooie uitvoering zeg . . . in geen jaren meer gehoord . . . memories all over the place.

Kom ik de zaal uit, word ik meteen weer zo’n 27 jaar terug gegooid in de tijd. Ik tref mezelf aan in een smerig café . . . niet ‘s avonds maar ‘s ochtendsvroeg (!), vegend, schrobbend en vaatwassend in de geur van dertig volle asbakken, oud bier en alle andere zwijnerij die er zoal in toiletten van café’s wordt achtergelaten . . . Ja, dat waren nog eens andere tijden.

Ik woonde net in Heerlen. Samen met mijn Yolanda die ik net had leren kennen  poetste ik in café’s om een centje bij te verdienen. Zelf was ik nog student aan de Kunstacademie en Yolanda werkte bij het CBS (of was dat toen al bij het Limagas?). We waren via café de Klinker ook bij café Bluff aan de slag gegaan. Naast die vreselijke penetrante geur hadden deze kroegen nog iets gemeen: Matt Bianco lag altijd op de draaitafel als wij poetsten (jawel, echte LP’s natuurlijk!). 1984 dus: ‘Who’s side are you on’ galmde elke keer weer door de tent. ‘Get out of your lazy bed’ én wat extra centjes in de beurs.

Terug naar MeccJazz. Een dag later nog een flashback, dit keer veroorzaakt door Joe Jackson; greatest hits in een ander jasje. Leuk, maar hier had Jackson natuurlijk toch zijn Jumping Jive album uit 1981 ten gehore moeten brengen. Dat is natuurlijk, en niet alleen in deze context, het beste wat hij in het vinyl heeft laten krassen; fris, hilarisch, verrassend, humoristisch en jazzy . . . anyway.

Échte jazz wordt natuurlijk alleen gebracht door échte jazzmuzikanten en zo was het iets later op de avond dus ook. Het beste jazzconcert wat ik misschien wel in 20 jaar gehoord heb was toch écht dat van Wayne Shorter op zaterdagavond. Hallelujah, praise the lord: het bestaat nog, échte improvisatie en wel op het hoogste niveau! Welke een creativiteit, wat een inleving, overweldigende emotie en onuitputtelijke energie . . . één lange hallucinatie ahhhhhhhhhh . . . als stoned en dronken tegelijkertijd ben ik na het concert naar de auto gezweefd en al spacend naar huis gereden.

Héérlijke sferen!

Reacties

Plaats een reactie