Tweet12-01-2010 om 14:53 door Marcel van der Heyden

Eindelijk weer een kroeg waar ze je bij de voornaam aanspreken. Waar ze nog precies weten welke plaatje je de vorige keer zo goed vond . . . Terwijl je er pas voor de derde keer komt!

In 1983 ben ik in Heerlen gaan wonen. Een redelijk onrustige, zeg maar stormachtige tijd voor mij . . . In Maastricht kon ik mijn draai niet vinden en in de Heerlense wijk Nieuw-Einde (hoe kan het ook anders?) raakte ik mijn lief kwijt aan mijn beste vriend. Vriend dus ook kwijt . . . kon ik eindelijk opnieuw beginnen!

Ik woonde in de Schoolstraat op nummer negen. Tegenover mij woonde Richard. Een ongeschoren en linkse kerel die altijd druk in de weer was. Hij verbouwde zijn huis. Helemaal zelf . . . wow . . . lekker bezig man! Hij had een reprocamera in huis: het meest essentiële stuk gereedschap voor een graficus in die tijd! Ik mocht er gelukkig geregeld gebruik van maken voor mijn eerste (en enige) vaste werkgever: vormingscentrum Inpoet aan de Akerstraat in Heerlen. Toen het vormingscentrum in de eerste maanden van 1985 failliet ging, stond deze publiciteitsmedewerker, ik dus, op straat . . . Richard ging bij de Afcent werken . . .

Anyway . . . zelfs nadat de Sociale Dienst me vriendelijk en duidelijk had gemaakt dat ‘voor jezelf beginnen met behoud van uitkering’ mogelijk was maar dat je wel tachtig procent van je verdiende loon in moest leveren wist ik het zeker: ik ging ‘voor mezelf beginnen’. Dan maar zonder die uitkering!

Gelukkig werd mijn ‘dapperheid’ aangevuld met het loon van mijn nieuwe vriendin Yolanda. Daardoor konden we meteen overgaan tot actie. Want ik kon pas echt voor mezelf beginnen met een eigen reprocamera . . . Richard wilde hem graag kwijt en ik kreeg hem voor een schappelijke prijs. Ik weet niet meer wat ie kostte maar . . . hij moest door het raam naar binnen . . . en daarvoor moest wel ff het raam eruit; zo’n schuifraam met een contragewicht ín het kozijn . . . pfff . . . no other way possible . . . maar het lukte . . . with a little help from my friends . . .

Vanaf die dag stond de camera in een grote, zelfgebouwde kast… in de slaapkamer. Schuifdeur erin én licht. Ontwikkelaar, fixeer, film én papier aanwezig: we waren begonnen, ‘op ons zelf’ . . . Wat een fantastisch gevoel . . . Eigenlijk nooit een seconde eraan gedacht dat het ook wel eens niet zou kunnen lukken . . .

Die kroeg heette ‘de Klinker’ en die bestaat helaas niet meer. Het plaatje dat ik zo goed vond, vind ik nog steeds super. Enne . . . de symboliek past nog steeds: Storm Music van Gill Scott Heron; de wind is wel wat gaan liggen maar echt rustig is het nooit geworden . . . gewoon doorwerken dus!

Reacties

Plaats een reactie