Tweet08-07-2010 om 19:13 door Marcel van der Heyden

Zondag 17.58. Sms'je van vriend en muziekliefhebber Marc Bosch (altijd een verrassing): 'Vanavond even naar Toots?' 'Uh . . . waar?'. 'Net onder Luik . . .'. 'Oké, leuk! Dus, hup, na het dessert in de auto richting Belgique. 'Waar is het?'. 'Comblain la Tour, aan de Ourthe'. ' Ooh, daar!'

Bij Sprimont gaan we van de 'Route du Soleil' af en jawel hoor, weg afgesloten. Geen omleiding maar gewoon afgesloten. En dus doorkruisen we onder leiding van 'mr. Tom' de binnenlanden van Wallonië: prachtig! Opeens lijkt het wel vakantie, zeker met dit mooie weer. Alsof je verdwaald bent in Zuid-Frankrijk. Met het raampje open rijden we door de smalle straatjes van schijnbaar tijdloze, morsige dorpjes en langs heuvelige vergezichten met bijzonder gelegen nieuwbouwhuizen. Even verderop passeren we, net zo makkelijk, een enorm stoffige leisteengroeve. Wonderbaarlijke contrasten daar in Wallonië.

Na het zoveelste bruggetje over de Ourthe komen we aan in het 'durp'. We komen terecht in een lokaal feest. We lijken wel een stelletje voyeurs. Dit is een jazzfestival op dorpsniveau! De geur van de barbecue komt ons tegemoet, kinderen rennen in het rond. We ontwaren kleine kraampjes, een cocktailbar en natuurlijk speciaal bier. Zonder enige moeite laten we onze namen, onder toeziend oog van een schone Belgische, op de gastenlijst zetten.

We zijn precies op tijd! De tent zit al vol met louter lokale mensen van alle leeftijden. Het gaat beginnen. Toots en zijn mannen; Hein van de Gein op bas, Karel Boehlee op piano en Hans van Oosterhout op drums. Toots (88 jaar!) spreekt zacht, zéér zacht. Het publiek is een en al oor en reageert op elke kleine opmerking of ieder grapje dat wordt toegefluisterd. Hier en daar een huilend kind en een telefoon die afgaat én dus ook gewoon wordt beantwoord . . .

De mannen spelen fantastisch. De sfeer is sprookjesachtig: lieve muziek voor lieve mensen, maar nooit zoet. We dromen weg. Bij 'Bluesette' word ik een en al kippenvel: iedereen zingt de melodie méé, zacht en beheerst als een maagdenkoor. Alsof men deze muziek thuis al jaren achter elkaar thuis dagelijks draait, zó omarmen ze deze parel van Jean 'Toots' alhier in de binnenlanden. We staan erbij en laten ons meevoeren . . . Toots is thuis en thuis is Toots. En ondertussen klinkt er gewoon nog een telefoon. . . 'pas de probleme monsieur'.

Als laatste spelen ze de mooiste versie van een Armstrong-klassieker die ik ooit heb gehoord . . . het past zó in de ambiance. We zijn even deel van een andere werkelijkheid.

What a wonderfull world!

(foto Jos Knaepen)

Reacties

Plaats een reactie