Tweet03-07-2009 om 13:12 door Marcel van der Heyden

Helikopters boven het huis... en laag! Wat is er nu alweer aan de hand... oh ja: Het NK wielrennen is in Parkstad neergestreken. Een koers; dan krijg ik altijd zo'n speciale geur in mijn neus...

Natuurlijk is weer alles afgezet. Wat een gedoe. Maar ook veel volk op de been. Twee dagen lang mag de binnenstad profiteren van véél bezoekers. En het weer is super!

Zelf heb ik niet zoveel met wielrennen, was het niet dat mijn oom vroeger koerste. Daar kwam ik voor het eerst achter in de kelder van het huis van ome Jan (en tante Ria), toen ik een jaar of zes was. Daar hing een foto én een krans met opschrift 'Tour de L'avenir 1962'. De foto van mijn oom stralend in die gele trui maakte erg veel indruk op me. Hij won maar liefst twee etappes in die Tour. Hij fietste onder contract in Nederland, Duitsland en Frankrijk en op de Olympische spelen in 1960 in Italië. Hij was zelfs een tijd lang knecht van de grote Anquetil! Het was een beest, 'de locomotief'. Twaalf spiegeleieren met spek en vier biefstukken. Drie liter melk, vier bananen en dan vol d'r op. En beuken, dat kon ie!

En grapjes. Jan was van de grapjes. Zo kon het zomaar gebeuren dat hij je als kind een theelepeltje aanbood met 'iets lekkers'... dat bleek dan sambal oelek te zijn, bohhhhhh! En Ria schelden natuurlijk! Als ik daaraan terugdenk... Bij hem leerde ik dus macaroni eten met Maggi en Zwitserse stinkkaas: ik heb het nooit meer anders gegeten.

Maar op de een of andere manier, ondanks talloze overwinningen tussen 1957 en 1967, heeft hij de top toch net niet écht gehaald. Maar ik ben nog steeds erg trots op hem. Zeer passend en illustratief is voor mij dan ook de vernoeming van Jan Hugens en 'zijn' Olympische ploeg in een boek van Thomas Clever met als titel De Beste Verliezer. Een project ter afronding van zijn Bachelor Grafisch ontwerpen aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht uit 2006.

Dus. Als er vroeger bij ons in de buurt gekoerst werd, was het huis dus altijd vol met renners en fietsen. De badkamer constant bezet en in het huis hing die geur: Kampfer all over the place. Heerlijk. En de hele familie ging natuurlijk mee kijken. Als dan (eindelijk) het peloton langskwam rook je het wéér . . . Ik zal er wel nooit vanaf komen. Zo snel ik een koers tegen kom heb ik hem hangen.

Plaats een reactie