Tweet18-09-2010 om 11:14 door Martijn Kagenaar

Marc Maurers Eutropolis spreekt al een paar jaar tot de verbeelding. Hij plotte de Euregio Aken-Luik-Maastricht op de kaart van de London Underground. De les is verbluffend verhelderend: “ideas make borders fade”. Maurer presenteerde zijn idee onder meer op onze eerste PechaKucha Night.

Zo'n grenzeloos idee verdient een eigen evenement. Dus trapte Marc vrijdag zelf af op TEDx Eutropolis. Dáár en op andere plekken bracht ik het Eutropolis-concept vorige week regelmatig ter sprake. In verschillende settings, met wisselende resultaten. Nu eens projectmatig, dan weer strategisch. Maar hoe eenvoudig Maurers ontwerp ook is, beleidsmensen maken er toch hogere wiskunde van. Wil Maastricht in 2018 Europa’s Culturele Hoofdstad worden, dan moet het nú Eutropolitanen recruteren: betrokken burgers die graag nadenken over hun toekomst en die van hun kinderen.

Artistiek leider Guido Wevers weet dat. Essentieel in zijn plannen is het zichtbaar maken van het cultuuraanbod in de drietalige Eutropolis. Voor Wevers omvat dat niet alleen high culture maar ook verwondering over het alledaagse. Op 'expeditie' bij je buren laat je je verrassen door de bonte mix van verschillen en overeenkomsten.

Waarom zouden we wachten met zo'n expeditie? Een Euregionale cultuurpas is met elf bestuurders misschien nog ver weg, maar via de openbare weg zijn onze cultuurburen perfect bereikbaar. Voor onze duurzame expeditie laten we de auto staan en pakken we de fiets. Zaterdag probeerde ik een Tour d’Eutropolis uit. Via Vaals naar Aken, via Henri-Chapelle naar Luik en via Moelingen terug naar 043.



Wat maak je mee in vier uur? Een paradoxale potpourri. Conventies en contrasten. Koffie en koek betaal je met één munt, je bestelt ze in drie talen. Niet de mensen verschillen, maar hun voortbrengselen. Zwart zijn ze op het streetdance-festival bij de Dom, maar ook in het ruige streetlife van Outre-Meuse. De gevels in Aken vormen een Midden-Europees ogend kleurenpalet, terwijl je je in het leisteengrijze Luik in het centrum van Parijs waant. Soms verandert juist niet het beeld, maar de geur. Tussen Aken en Luik rijd je over een heuvelrug tussen weelderige valleien. Groene Ardennen links, groen Land van Herve rechts. Maar waar de Lütticher Strasse overgaat in de Chaussée Charlemagne, ruik je geen gebakken aardappels, spek en uien meer. Je ruikt veertig kilometer lang frieten. Hoe zouden onze zinnen geprikkeld worden op weg van Heerlen naar Eupen, Hasselt en Sittard-Geleen?

Reacties

Plaats een reactie