Tweet11-03-2010 om 11:06 door Marcel van der Heyden

Het gebeurt me niet zo vaak moet ik zeggen. En ik kom er ook niet écht achter waar het nu werkelijk aan ligt, maar opeens had ik het te pakken.

Het weekend was weer vol . . .

Donderdagavond extra repetitie daar we zaterdag een optreden hadden met ons bandje in Theater Lexor in Heerlen. Ging lekker, goede feel, de stukken mooi op tempo, goed bij stem en dus niets aan de hand. Ook wel een beetje spannend natuurlijk, omdat we voor het eerst met een trompettist samen zouden spelen.

Vrijdag duizend dingen: maandfolders, advertenties, bespreking nieuwe website ‘boeit me dat’, (een wel zéér noodzakelijk offensief in de strijd tegen het toenemende geweld waar hulpverleners mee te maken krijgen), alles over zand in Kasteel Hoensbroek, eindelijk akkoord op de productie van het boek over de Rijksbouwmeester, het derde nummer van Schunck* Magazine en Toon Hermans all over the place.

Tegen vrijdagavond liep mijn neus dus vol . . .

Zaterdag gebeurde het dan ook . . . mijn stem was plots ver heen. Nee hoor, geen paniek. Maar toch erg onprettig. De bezoekers van ons optreden waren gelukkig erg mild en erg opgetogen over de warme klanken die we produceerden. “Zo klinken die oude Cubanen ook!”, riep nog iemand uit de zaal.
Zondag was ik dus gebroken en echt niet in the mood om ‘het beste optreden so far’ in de Nieuwe Nor bij te wonen. Zo werd mij tenminste door middel van diverse tweets, sms’en en facebook-nieuwsberichten medegedeeld. Zoals ik het achteraf op YouTube zag, ging het om een mix van alle elementen die de moderne muziek zich heeft toegeëigend: livemuziek, lichtshow en video waarbij de VJ een prominente rol speelde door live-beelden te integreren in het videomateriaal en anderzijds door het clipmateriaal te synchroniseren met de timing op de bühne. ‘Gut gemacht Jungs!’

De naam van dit wervelende gezelschap laat gelukkig alle kansen voor een herkansing open: Get well soon!

Reacties

Plaats een reactie