Tweet20-11-2009 om 15:57 door Martijn Kagenaar

In zijn nieuwe boek ‘Holofaust’ schrijft Govert Derix: “We wisten namelijk al hoe laat het is. Eén voor twaalf. Of nog later. En toch deden we niets.”

Zo. Die zit. Terwijl we denken dat we op open innovatie-campussen relevante ideeën bedenken, moeten we eigenlijk als een haas aan de bak om de wereld te redden. Want de klokt tikt onverbiddelijk door. Gelukkig is Derix niet zonder hoop, want: “Niets is zo beloftevol als een waarachtige creatieve klasse die de koers van onze planeet over een compleet andere boeg gooit.” In zijn slotverhaal zet hij de deur daartoe open voor ‘verticale’ inspiratie (lees ook Jean-Paul Toonens ‘Pact met de Duivel’).

Je kent vast wel het gevoel dat een verhaal je tegelijk optimistisch en pessimistisch stemt. Omdat het je doet geloven in een Mooie Toekomst maar ook doet beseffen dat de Rauwe Werkelijkheid daar nog zo ver van verwijderd is. Holofaust bundelt zulke verhalen. Op vergelijkbare wijze werd ik onlangs geraakt door Gosse Boxhoorn, voorheen directeur ‘nieuwe energie’ bij Shell en oprichter van het succesvolle Solland Solar. Boxhoorn investeert nu in de silicium-fabriek TSM die binnenkort van start gaat in Sittard-Geleen. Hij confronteerde onze LWV-studieclub Maastricht II met vijf doodsimpele feiten:

1. De wereldvraag naar energie zal deze eeuw verdrievoudigen


2. De zon levert jaarlijks 10.000 maal de huidige wereldvraag naar energie


3. De zon is van niemand (en houdt ons onafhankelijk van Poetin en ondemocratische sjeiks)


4. De zon raakt de komende duizenden jaren niet uitgeput


5. Zonne-energie is over 10 jaar even duur als stroom van het lichtnet

Het is dus simpel: we ontkomen er niet aan om onvoorwaardelijk in te zetten op zonne-energie. Toch is er een probleem: Den Haag ontwikkelt op dit terrein geen beleid, laat staan projecten. Limburg doet dat al wel een tijdje. In het ‘nieuwe energie‘-cluster van Parkstad wemelt het van de initiatieven. Helaas lijken die onder te sneeuwen door recent politiek partijgekissebis.

Dat vraagt dus om een heldhaftig initiatief van Derix’ ‘waarachtige creatieve klasse’. In mijn Holofaust-fantasie loopt kunstenaar Michel Huisman voorop. Naar zijn ontwerp verandert in Heerlen de verpauperde stationsomgeving in een spectaculair nieuw stadsdeel, het Maankwartier:



Heerlen ontleent terecht veel hernieuwde trots aan dat Maankwartier. Maar het blijven stenen. Die geven geen energie. Daarom schaart zich een techneut achter de kunstenaar. De techneut zorgt er voor dat het Maankwartier het eerste stationsgebied is dat volledig functioneert op zonne-energie. Met dank aan de filosoof voor zijn beslissende scheut verticale inspiratie. En is die dan afkomstig van de zon of van de maan?

Reacties

Plaats een reactie

Naam (verplicht) E-mail (verplicht, wordt niet getoond) Website