Tweet13-02-2010 om 16:36 door Martijn Kagenaar

We leven in een tijd van hyper-specialisatie. In de supermarkt kan ik kiezen uit wel honderd soorten thee, acht merken zongedroogde tomaten en vierenzestig verschillende pasta’s. Tijdschriftenuitgevers maken voor iedere groep een titel: voor blije, voor onhandige en voor design-klussers, voor 50-, 60- en 70-plussers en voor weg-, bos- en crossfietsers. Naast heavy metal spelen we nu ook luchtgitaar op speed, ‘nu’ en death metal. You name it!

Enfin… hyper-specialisatie dus. En daarmee ook veel ‘long tails’: kleine niches met wereldwijd een machtig potentieel. Dankzij de explosie van online communities (voor dat laatste is inmiddels ook een specialist opgestaan: Ning). Ik laat klanten ook graag hun eigen niche benoemen. Met een unieke werkwijze of klantengroep kun je je eigen markt definiëren. Dat levert altijd een scherpere merkpositionering op, zo lang het een voor klanten relevant onderscheid betreft. Zo is headhunting een generiek vak. Totdat de hunter voortaan alleen nog ’s avonds bij kandidaten thuis aanbelt, of nog slechts perfect drietalige beleggingsspecialisten bemiddelt.

Het leuke van dit ‘long tail’ fenomeen is dat iedereen zijn eigen koning kan gaan kronen. Zo doet het Guinness Book of Records al 50 jaar lag een appèl op de specilisatie-fetisj van amateurs met een weird talent: wie eet de meeste rauwe eieren in een minuut? Maar in die drang om in kleine hoekjes de beste te willen zijn schieten ook ‘professionals’ wel eens door. Zo las ik vandaag in de Limburgse Kamerkrant in de rubriek ‘Nieuwtjes & personalia’ over:

• de AGF-man van 2009 (AGF = aardappelen-groenten-fruit),


• de beste reisadviseur, de beste nieuwe reisadviseur en de meest behulpzame reisadviseur,


• de leukste winkel om in te werken, de beste food-specialiteitenwinkel van Zuid-Nederland en de Venuez Hospitality & Style Award,


• de beste marketing- en PR-campagne voor evenementen vanaf 2 miljoen bezoekers,


• de beste grote hogeschool,


• de beste Limburgse groepsaccomodatie en de beste Limburgse gemeente.

Allemaal: chapeau! Een knalfeest en een mooie sculptuur voor in de hal. En ook weer een positieve jaar-evaluatie van de branche- of belangenvereniging. Want zo gaat dat. Een groep enthousiaste vakbroeders stuwt de niche omhoog met kwaliteitsimpulsen, kennisuitwisseling en innovatiebevordering. Wat ligt dan meer voor de hand dan een eigen prijs? Mijn ex-collega Kees Sterrenburg noemde dat altijd ‘koekenbakkers voor koekenbakkers’-trofeeën.

Dus: ben je nog nooit de beste geweest? Begin je eigen branchevereniging. Emancipeer jezelf en je vakbroeders. En bekroon die best geklede nerd, die meest muzikale schaatser of die beste sushi-bereider van Iraakse afkomst.

Om de daad bij het woord te voegen benoem ik jullie hierbij tot het – met afstand – beste blogpubliek van heel ZuidLimburg.nl.

Plaats een reactie

Naam (verplicht) E-mail (verplicht, wordt niet getoond) Website