28-09-2009 om 16:39 door Marcel van der Heyden

Afgelopen zaterdag had ik een afspraak met de zoon van mijn oude vriend Flip. Of ik eens naar zijn nieuwe website wilde kijken. Oorspronkelijk wilde hij schilder worden maar hij werd fotograaf. Eentje met eigen projecten; een kunstenaar dus. Bijzonder werk met een eigenzinnig karakter. Projecten met architectuur op billboards, mensen in een stedelijke omgeving, stadsmensen waarbij de stad weggeknipt is en artificiële achtergronden met mensen ervoor. Op een dag hoorde ik via Romy Finke, zelf een gerenommeerd fotografe, dat Bram een animatiefilmpje had gemaakt voor een bloemenzaak... Een animatiefilm van achter elkaar gemonteerde foto’s ‘op weg naar de bloemenzaak’. Erg leuk. Schokkerig, zwart-wit... totdat je bij de bloemenzaak arriveert.

Daar gaat de bel. Bram komt wel eens vaker langs. Als hij in het weekend bij zijn ouders is, wipt hij op zondagmorgen ff binnen. ‘Only checking the walls’. Gezellig wat kletsen over projecten in de toekomst en feesten in het verleden. De laatste keer kwam hij met zijn vriendin Laurien waarmee hij nu een eigen bedrijf heeft: Tackenvogel. Samen maken ze animatiefilms in opdracht en geven workshops aan kinderen. Ze hebben het erg gezellig zo met zijn tweeën... leuk man!

Of ik ff buiten wil kijken... Hè? Is hem dat echt? Mijn witte Volvo 142 uit 1971 bij mij voor de deur... Anderhalf jaar geleden, nadat ie meer dan 10 jaar bij mij in de garage had gestaan, verkocht ik hem. Hij wilde maar niet rijden volgens de koper.... maar nu komt ie gewoon ff vanuit Arnhem goeiedag zeggen! Ik kocht hem in het voorjaar van 1985 voor 500 gulden; het geld van de toenmalige ‘eenmalige uitkering’, net voordat ik mijn eerste (en enige) baan als publiciteitsmedewerker bij vormingscentrum Inpoet aan de Akerstraat in Heerlen kreeg. Een geweldige auto. Rijdt altijd! En als er al enige onderhoudswerkzaamheden verricht moesten worden, deed je dat zelf... zelfs ik!

Oh ja de website. www.tackenvogel.nl Nadat we een aantal schetsen hadden gezien van een vriend die de website gaat bouwen, bekeken we site: ‘Dat is toch super zo, met die vogeltjes! Vooral laten staan en een tweede pagina in elkaar plakken en fotograferen om verdere content in te plaatsen. Natuurlijk wisten ze dat zelf ook wel... Gewoon van tijd tot tijd twee stappen terug en een vooruit. Dan zie je de dingen weer in het juiste perspectief.

Bram vertelt vervolgens dat ze eraan denken terug naar Limburg te keren. De sfeer, de herinneringen, vrienden, kennissen maar ook de dynamiek, het enthousiasme en de positieve instelling alhier zijn erg aantrekkelijk.

Altijd terugkijken dus. Zoutpilaar? No way, José!

Plaats een reactie